Jak rozmawiać z nastolatkiem o pójściu do psychologa?

Wielu rodziców widzi, że ich dziecku dzieje się coś trudnego, ale nie wie, jak zaproponować wizytę u psychologa. Obawiają się, że nastolatek się obrazi, poczuje „inny" albo odmówi. Oto kilka wskazówek, które mogą pomóc.

Wybierz dobry moment

Rozmowa w biegu, w trakcie kłótni albo przy innych członkach rodziny rzadko się udaje. Lepiej wybrać spokojną chwilę, gdy macie czas — na przykład wspólny spacer czy jazdę samochodem, kiedy nie trzeba patrzeć sobie w oczy.

Mów o tym, co widzisz, a nie o tym, „co jest nie tak"

Zamiast „Musisz iść do psychologa, bo coś jest z tobą nie tak", spróbuj: „Widzę, że ostatnio jest ci ciężko — mało śpisz i rzadziej spotykasz się ze znajomymi. Martwię się o ciebie". Opisywanie konkretnych obserwacji i własnych uczuć nie brzmi jak oskarżenie.

Wyjaśnij, czym jest wizyta u psychologa

Nastolatki często mają wyobrażenia wzięte z filmów. Warto powiedzieć, że to rozmowa z osobą, która jest po to, by wysłuchać — bez oceniania. Że psycholog nie „naprawia" ludzi, tylko pomaga zrozumieć, co się dzieje, i znaleźć sposób, żeby było łatwiej.

Zapewnij o poufności

Dla wielu młodych ludzi kluczowe jest to, czy rodzic dowie się wszystkiego, co powiedzą. Możesz wyjaśnić, że treść rozmów jest objęta tajemnicą zawodową, a rodzice otrzymują tylko ogólną informację o przebiegu terapii. Wyjątkiem są sytuacje zagrożenia życia lub zdrowia — wtedy psychoterapeuta informuje rodziców, starając się wcześniej omówić to z nastolatkiem.

Daj wybór tam, gdzie to możliwe

Nastolatek, który ma poczucie wpływu, łatwiej się angażuje. Można wspólnie przejrzeć stronę gabinetu, wybrać termin albo umówić się, że po pierwszym spotkaniu porozmawiacie, jak było.

Czego unikać?

• przedstawiania wizyty jako kary,
• straszenia („jak nie pójdziesz, to…"),
• umawiania wizyty w tajemnicy i informowania o niej w ostatniej chwili.

Co, jeśli dziecko odmawia?

Nie zawsze uda się przekonać nastolatka za pierwszym razem. Nie naciskaj — wróć do tematu po jakimś czasie. Czasem pomaga to, że dziecko wie, czego się spodziewać: możesz powiedzieć, że na pierwszym spotkaniu będziecie razem, a dopiero potem nastolatek porozmawia z psychoterapeutą sam na sam.

Pracuję z młodzieżą od 12. roku życia. Jeśli chcesz umówić pierwszą wizytę, zapraszam do kontaktu.